W Dzień Zaduszny, 2 listopada, społeczność Szkoły Polskiej im. 2. Korpusu Polskiego w Bolonii zgromadziła się na cmentarzu wojennym w San Lazzaro di Savena, by oddać hołd poległym żołnierzom. To coroczna tradycja, która łączy pokolenia, uczniowie, także ci najmłodsi, wraz z rodzicami i nauczycielami, zapalają znicze na grobach żołnierzy 2. Korpusu Polskiego, dając wyraz pamięci, wdzięczności i duchowej więzi.
W tym roku nasza obecność była szczególnie liczna i pełna skupienia. Uczniowie włączyli się w ogólnopolską akcję „Płomień pamięci” Muzeum Historii Polski, przygotowując biało-czerwone serce z papierowych wstążek, które ozdobiło symboliczny znicz zapalony na cmentarzu. Ten prosty gest, stał się wyrazem troski o pamięć narodową i o tych, którzy spoczywają z dala od ojczystej ziemi.
Msza święta, odprawiona przez księdza Antonio Gandossiniego, zgromadziła przedstawicieli, władz miejskich Bolonii i San Lazzaro, Imoli, Konsulat Genaralny RP w Mediolanie reprezentował Konsul Pan Paweł Krupka. Obecni byli członkowie Stowarzyszenia Rodzin Kombatantów Polskich we Włoszech oraz liczni reprezentanci wielu organizacji pozarządowych działających we Włoszech. O oprawę liturgiczną zadbały z wielką troską nasze polskie siostry z Bolonii ze Zgromadzenia Sióstr Misjonarek Chrystusa Króla dla Polonii Zagranicznej. (Congregatio Sororum Missionariarum Christi Regis pro Polonis Emigrantibus – MChR)
Po zakończeniu nabożeństwa złożono wieńce i kwiaty na grobach żołnierzy 2. Korpusu Polskiego, nie zapominając również o żołnierzach brytyjskich, którzy spoczywają na sąsiednim cmentarzu – w duchu wspólnej pamięci.
Nekropolia wojenna w San Lazzaro powstała z woli generała Władysława Andersa, dowódcy 2. Korpusu Polskiego, który nie tylko wyprowadził swoich żołnierzy z sowieckiej niewoli, ale zadbał także o ich godny pochówek po śmierci. Spoczywają tu żołnierze polegli w walkach wzdłuż linii Gotów jednej z najtrudniejszych operacji alianckich we Włoszech. Każdy nagrobek to osobna historia, a całość tworzy przestrzeń pamięci, która przemawia ciszą, prostotą i siłą.
Dla naszych uczniów była to lekcja historii, ale także lekcja serca. Wspólne zapalenie zniczy, chwila zadumy, biało-czerwone serce, to gesty, które uczą szacunku, budują tożsamość i pokazują, że pamięć nie jest tylko wspomnieniem, lecz zobowiązaniem.
„Umarłych wieczność dotąd trwa, dokąd pamięcią się im płaci.” – słowa Wisławy Szymborskiej towarzyszyły nam w tym dniu, przypominając, że światło zapalonego znicza to więcej niż tradycja – to płomień, który powinniśmy nieść dalej.
